ένα κύμα πέρασε κι έσβησε θαρρεί  τα χνάρια της  όλα
το μόνο που κατάφερε ήταν να σβήσει την εικόνα
ότι έχει γεννηθεί  όσα delete και να πατήσεις
πάντα θα υπάρχει κάπου εκεί  είναι νόμος της φύσης
φωτο http://libertadesantonia.blogia.com/temas/poesias-y-relatos.php

μελωμένα δηλητήρια

πυρκαϊές οι σκέψεις κοχύλια ποτισμένα φαρμάκι 
χορεύουν στη θάλασσα του τόπου σου  
σαν σε  νοτισμένo όνειρο κάτω απ’τον θόλο της αυγής
 φλερτάρω τα  χνάρια  γλαρένιων φαντασμάτων
που σέρνονται  να ξεφύγουν από τις υποσχέσεις





 

Άνθρωπος Λύκος

Μέσα σε σοκάκια ξένα φύσαγε όνειρα

και η φαντασία εύπλαστη στο ταξίδι μου ,

δεν ξέρω γιατί αλλά η νοσταλγία έχει το άρωμά σου ,

τη σκοτεινή εικόνα σου,

που ανακαλύπτω στου νου τις διαδρομές ,

βγαλμένη από την άβυσσο των καταραμένων

Κι είναι η φυγή ,σαν ουρλιαχτό πεινασμένου λύκου

η μορφή σου σαλέυει στο διαδύκτιο σαν αιμοβόρο κτήνος

τα πλήκτρα σου που γέμισαν αιματόβρεχτους στίχους

 

ρουφάς τους χυμούς από τούτο το αλμυρό όνειρο

τροφή σε πρωινό όπου θροΐζει ανάλαφρα μια κραυγή θανάτου

 

 



 

πάνω απ' το Αιγαίο

Έτσι πάντα θα σε σκέφτομαι πάνω απ' το Αιγαίο ξημερώματα, με το  χαμόγελο σου ουράνιο τόξο σε  ακύμαντη θάλασσα .Τα όνειρά σου, λευκό κοχύλι  μέσα στο στήθος μου, τα λόγια σου μια άγκυρα που ψάχνει στης άγονης γραμμής το ταξίδι ένα απάγκιο.

 

 

Ατενίζοντας την θάλασσα,  σκέψεις

μέσα από τις εικόνες που είχαν προορισμό τη θάλασσα.
foto from a viajero del celebro
 

μπροστά σ΄ ένα ανοιχτό παράθυρο ,
το παρόν της ανθρωπότητας φανερά κρυμένο,
σε εικόνα προηγούμενης στιγμής,
τόσο διαφορετική και τόσο ίδια από χθες,
από  σήμερα απ΄το μέλλον ....

 

 

 

 

 

 

Tus Palabras son las huellas

que sigo para no perderme

 para no perderte!

 

 

Το λευκό του γλάρου

το γαλάζιο του ονείρου

σύννεφο η θύμηση

μ΄ακολουθεί

 

 

ξερα κλαδιά, μελένια φυλλώματα  ,αναζητούν την ελπίδα

στο ταξίδι τους σ' ένα ορίζοντα  λέξεων ,στις δίνες του ανέμου..

un premio de amistad

Un premio de amistad por mi ciber amiga María La percepción del arte , que la agradezco desde el fondo de mi alma Mil Gracias

Σεβάχ ο Θαλασσινός - Μάνος Λοΐζος

«Εκείνο τον Αύγουστο, τον πιο ωραίο Αύγουστο του αιώνα, η πανσέληνος ασήμωσε ένα παράξενο ταξίδι που έμοιαζε πολύ με παραμύθι. Παραμύθι όμως δεν ήταν». Το ταξίδι αυτό ξεκινά από παλιά.....από το «Το άγαλμα που κρύωνε» του Χρήστου Μπουλώτη

Απ τα ψηλά και τ΄αλμυρά να σε κοιτώ

Αι να χαθεις παλιο βλαμμενε!! Ψυχακια , ξεδιαντρωπε !Σκατα ανθρωπε.!

εικόνες ξεσηκωμένες απο το διαδυκτιο είναι όμως από τόπους γλυκων αναμνήσεων , από τόπους που αντικρυσα τον ήλιο τα αστέρια , που ένιωσα το ψιλόβροχο να με δροσίζει , τα μάτια μου γέμισαν φως και θαλπωρή κι ένα κορίτσι που σιγοτραγουδούσε...

εδώ το περιτύλιγμα αγαπούν

 και το καλό του αλλου νού

ζηλεύουν

 γι αυτό καλό δεν δεν βλέπουν

κι ενώ ποθούν το αληθινό 

με ψεύτικο το καταστρέφουν

Λευκή φιγούρα στο πορτοκαλί πέλαγος

λευκό πουλί
 

Λευκή φιγούρα

μοίρες έταζε

κι ύστερα πέταξε

σε άλλου χρόνου

την απέραντη

σιωπή

την παγερή

λησμονιά

και απογοήτευση.

~^~

τόσο λευκό τόσο γαλάζιο τόσο πορτοκαλί

στην παλέτα του είχε

 

 



άγονη γραμμή

foto:ianos-sonai.blogspot
 

 Ίσως φταίει η ώρα

που απαθανατίζει
άπειρες μανούβρες

ζωής και μνήμης

στην άγονη γραμμή