Μαρία -Νεφέλη .Ο.Ελύτης

Ενα μεγάλο θαλασσί μπαλόνι θα μας πάρει τότε ψηλά, μια-δω, μια-κει, θα μας χτυπά ο αέρας.

 Πρώτα θα ξεχωρίσουν οι ασημένιοι τρούλοι, κατόπιν τα καμπαναριά.
  Θα φανούν οι δρόμοι πιό στενοί, πιό ίσοι απ' ο,τι φανταζόμασταν.
Οι ταράτσες με τις κάτασπρες αντένες για την τηλεόραση.

Και οι λόφοι ένα γύρο κι οι χαρταετοί - ξυστά θα περνάμε απο δίπλα τους.
Ώσπου κάποια στιγμή θα δούμε όλη τη θάλασσα.
Οι ψυχές πάνω της θ' αφήνουν μικρούς λευκούς ατμούς.

Έχω σηκώσει χέρι καταπάνου στα βουνά τα μαύρα και τα δαιμονικά του κόσμου τούτου. Έχω πει στην αγάπη "γιατί" και την έχω κυλήσει στο πάτωμα. Έγιναν πόλεμοι και ξανάγιναν και δεν έμεινε ούτ' ενα κουρέλι να το κρύψουμε βαθιά στα πράγματα μας και να το λησμονήσουμε. Ποιος ακούει; Ποιος άκουσε; Δικαστές, παπάδες, χωροφύλακες, ποια είναι η χώρα σας; Ένα κορμί μού μένει και το δίνω. Σ' αυτό καλλιεργούνε, όσοι ξέρουν, τα ιερά, όπως οι κηπουροί στην Ολλανδία τις τουλίπες. Και σ' αυτό πνίγονται όσοι δεν έμαθαν ποτέ απο θάλασσα κι απο κολύμπι......

Ροές της θάλασσας και σεις των άστρων μακρινές επιρροές - παρασταθείτε μου!

Απόσπασμα - Μαρία -Νεφέλη .Ο.Ελύτης

Το γέλιο σου – Π. Νερούντα

Το γέλιο σου –Π. Νερούντα

Αγάπη μου, στις πιο μαύρες

ώρες μου τινάζεται

το γέλιο σου, κι όταν ξάφνου

δεις το αίμα μου

να λεκιάζει τις πέτρες του δρόμου,

γέλα, γιατί το γέλιο σου

θα ‘ναι στα χέρια μου

σα δροσερό σπαθί.

Για την καπετάνισσα και τον καπετάνιο της ,τους νέους μου φίλους

το γέλιο σου

Γέλα στη νύχτα,
στη μέρα στο φεγγάρι,
γέλα στις στριφτές
στράτες του νησιού,
γέλα σ’ αυτό το άγαρμπο
αγόρι που σ’ αγαπά,
μα όταν ανοίγω τα μάτια και τα κλείνω,
όταν τα βήματά μου φεύγουν,
όταν γυρνούν τα βήματά μου,
αρνήσου με το ψωμί, τον αγέρα,
το φως, την άνοιξη,
μα ποτέ το γέλιο σου
γιατί θα πεθάνω.

Para María del Carmen ...mi nueva amiga

Απαγορευτικό

Αμίλητα απόμακρα και διακριτικά μέσα από ένα τζάμι μια εκκλησιά αντικατοπτρίζεται και αντικατοπτρίζει μια ζωή.

Τα όμορφα όνειρα έτσι πρέπει να φεύγουν

"στη θάλασσα"

δυο χέρια αδέξια σε ένα άγγιγμα πρωτόγνωρο στην δειλή εξερεύνηση

 και τέσσερα μάτια αχόρταγα ρουφούν τη θάλασσα μπροστά

χείλη σε άγγιγμα πεταλούδας  στο πρώτο της ζωής αληθινό ασπασμό.

Πάρε ένα Κοχύλι απ'το Αιγαίο Χατζης Μαρινελα

βάλε μου την καλή

θαλασσινή μου φορεσιά

να "φύγω" μες τη θάλασσα

στα πόδια σου κι αν μέτρησα

κύμματα σαράντα

τα ταίριαξα με λόγια

πλεγμένα φύκια στα μαλλιά,

την καλή θαλασσινή μου φορεσιά

να πιώ αλμύρα

να μη δω

τ' όνομά σου

στ΄ονειρο ξανά.

 

Δραπέτης της ύλης προσπαθείς να ταξιδέψεις εκεί

που δεν μπορείς όσο κι αν θες....

δεν μπορείς ,

επειδή δεν θέλεις να χάσεις τίποτα από τα "κεκτημένα σου"

ούτε να αντισταθείς στο μεταξωτό χαλί του αυθαίρετου

δεν μπορείς να αντιδράσεις στον αλλαζόνα ορνιθομάχο δήμιό σου

και τον ορνιθομάχο σου εαυτό

ταξιδευτής θαλάσσης

 Πόσο ταπεινή είναι η θάλασσα μπροστά στο μεγαλείο του, το πέταγμά του την ξετρέλανε, κι ενώθηkαν μαζί για πάντα! .

Προσανατολισμοί

Ηλικία της γλαύκης Θύμησης -Οδυσσέας Ελύτης

Προσανατολισμοί

      Eλαιώνες κι αμπέλια μακριά ως τη θάλασσα
Κόκκινες ψαρόβαρκες πιο μακριά ως τη θύμηση
Έλυτρα χρυσά του Αυγούστου στο μεσημεριάτικο ύπνο
Με φύκια ή όστρακα.Κι εκείνο το σκάφος
Φρεσκοβγαλμένο, πράσινο, που διαβάζει ακόμη στην
ειρήνη του κόλπου των νερών Έχει ο Θεός
Περάσανε τα χρόνια φύλλα ή βότσαλα
Θυμάμαι τα παιδόπουλα,τους ναύτες που έφευγαν
Βάφοντας τα πανιά σαν την καρδιά τους
Τραγουδούσαν τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα
Κι είχαν ζωγραφιστούς βοριάδες μες στα στήθια
Τώρα θα'χω σιμά μου ένα λαγήνι αθάνατο νερό
Θα'χω ένα σχήμα λευτεριάς ανέμου που κλονίζει
Κι εκείνα τα χέρια σου όπου θα τυραννιέται ο Έρωτας
Κι εκείνο το κοχύλι σου όπου θ'αντηχεί το Αιγαίο.
                                                               

Κυριακή 2010-Κυριακή 2011

Ακόμα ανρωτιέμαι πώς; πώς; έγιναν όλα έτσι. Να αγαπάς με όλη σου την ψυχή να σ' αγαπούν και να χάνεται όλο αυτό. Δεν θέλω να πιστέψω πως δεν ήταν αλήθεια. Σπάω , δεν ξέρω πώς καταφέρνω και επιβιώνω. είναι χειρότερα από ποτέ. Ο χρόνος πια δεν μετράει υπέρ μας. θέλω να φωνάξω τόσο δυνατά ...... μα έχεις πιά κλείσει ψυχή και καρδιά. Δεν θέλεις να ακούς τίποτα Δεν ξέρω γιατί ...μα τούτο το τραγούδι.

και τα λόγια σου η τελευταία μας επικοινωνία ήταν η πιο ζεστή απ' όλες είχα τραβήξει και φωτογραφίες ετοιμαζόμουν να τις αναρτήσω να σου πώ ...να εκεί ήμουν όταν σου μιλούσα..... όταν .... όταν .. όταν ... έγινε το κακό. τα τελευταία σου μηνύματα στάζανε μέλι

" ....δεν σου το είπα ποτέ, όμως εσύ ήσουν ο πρώτος μου ερωτάς, ο μεγαλύτερος και ο πιο αληθινός...." "Ταξιδεύω σ' ένα όνειρο μόνο εγώ και εσύ μαζί ο ένας στην αγκαλιά του άλλου την ανάσα σου νιώθω.Είμαι δίπλα σου...με νιώθεις;" 21 Οκτώβριος 4:29 π.μ. "ΣΕ ΑΓΑΠΩ ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ ΚΑΙ ΘΑ ΣΕ ΑΓΑΠΩ ΜΙΑ ΖΩΗ  να το θυμάσαι αυτό   αγάπη μου.....ΜΟΥ ΛΕΙΕΙΠΕΙΕΙΕΙΣ....δύο λέξεις είναι....Είμαι ερωτευμένη μαζί σου....πολύ.....μπέρδεψες το -ο- με το -η " κι έκτοτε σ΄έχασα , άνοιξε η γη και μας κατάπιε...
Ψυχή μου Μου λείπεις.
Μου λείπει κείνο το "Καλημέρα χαρά μου"


Γνώριζα πως τα λόγια που μου λεγες τα είχες διαβάσει κάπου αλλού μα έμένα δε με πείραζε, ένιωθα πως σε είχανε αγγίξει και γι αυτό τα επέλεγες. Ψυχή μου καθε μέρα κρυώνω όλο και περισσότερο γίνομαι κείνος ο χιονάνθρωπος που χρόνια πριν ακουγαμε στη σκοτεινιά ενός ταξιδιού. όσα Λογια και να πω ότι και να γράψω ότι και να ακούσω η ζωή μου είναι μισή. όπως ήταν εικοσιτόσα χρόνια..ήρθες εσύ ξανά και έφερες τη ζωντάνια την ελπίδα τη χαρά το νόημα ...αυτό που δεν ήξερα αυτό που αρνιόμουνα και όπως μια
ΚΥΡΙΑΚΗ μεσημέρι σε βρήκα έτσι ένα χρόνο μετά μια Κυριακή μεσημέρι σέχασα για πάντα τούτη τη φορά....

πώς;

Πώς να ζείς ; πώς να πορεύεσαι; ακόμα τέτοιες μέρες και η θλίψη φώλιασε γιατί οι όμορφες στιγμές της ζωής μας τελειώνουν κάποτε;

ΕΡΩΤΙΚΑ

ΕΡΩΤΙΚΑ