Η νύχτα πριν την τελευταία μέρα του Αυγούστου

Θ.Δαλάκογλου -Η νύχτα πριν την τελευταία μέρα του Αυγούστου

 

 

 

 

Το ποίημα είχε ήδη φύγει,

να εκτεθεί στην αδιαφορία, στην χλεύη,

και ίσως στη συγκίνηση των δρόμων.

Η νύχτα έξω φαινόταν κατασκότεινη.

Το σκοτάδι είχα βαθύνει ξαφνικά .

Ένα τεράστιο κενό πλανιόταν γύρω.

Παράξενη νύχτα.

Πικραμένη νύχτα ...

Περίμενα λίγη ώρα ακόμη στο σκοτάδι,

τάχα ότι θα εύρισκες το ποίημα

και θα απαντούσες.

Περίεργο πως καμιά φορά το όνειρο

διεισδύει στην πραγματικότητα απρόσκλητο.

Ακου τώρα,

να τύχει λέει να βρίσκεσαι την ίδια ώρα,

ώρα κοντά στο χάραμα,

στο δίκτυο.

Και να διαισθανθείς ότι υπάρχει το μήνυμα,

και να ανοίξεις το γραμματοκιβώτιο ...

και μετά να συγκινηθείς, λέει,

και να γράψεις ένα γράμμα γεμάτο τρυφερότητα.

Και τότε,

να ανατραπούν όλα τα δεδομένα της νύχτας.

Να γυρίσουμε, λέει, πίσω στην αρχή της βραδιάς.

Και να έρθεις, αυτή τη φορά, χαμογελαστή από το τηλεφώνημα,

και να ζητήσεις να κατέβουμε στην αμμουδιά.

Γιατί το φεγγάρι, λέει,

μόνο για δυο τρεις νύχτες ακόμη

θα μας έφτιαχνε τον δρόμο του στην θάλασσα,

και όποιος ήθελε να τον ακολουθήσει,

έπρεπε να βιαστεί.

Και μετά

όταν πια θα είχε ξημερώσει,

θα βλέπαμε τα πόδια μας βουτηγμένα στο χρυσάφι,

και δεν θα ξέραμε πως να τα κρύψουμε,

να μην καταλάβουν οι άλλοι,

πως όλη νύχτα αλητεύαμε

στους δρόμους του φεγγαριού.

Και ήταν, λέει,

ένα από τα πιο όμορφα ξημερώματα

αυτού του κόσμου,

και έτυχε σε μας να το ζήσουμε.

Ήταν, λέει ...

μα έξω η νύχτα προχωρούσε αμείλικτη,

και έφευγε.

Και το γραμματοκιβώτιο παρέμενε

απελπιστικά άδειο.

Και μετά ο ύπνος που αργούσε,

γιατί δεν είχε λόγο πια να έρθει,

μιας και του είχαν φύγει όλα τα όνειρα.

Και τι να κάνει ο ύπνος

χωρίς όνειρα.

Και αργά αργά

ξημέρωσε η τελευταία μέρα του Αυγούστου.

Βλέφαρο μου ~ Χρόνης Αηδονίδης Νίκος Κυπουργός

 

 

Το πορτοκαλί

Στο μικρό καφενεδάκι του λιμανιού

χειμώνα καιρό στέκεσαι

Οκτώβρης θά τα’ ναι.

Το πορτοκαλί καράβι δεμένο

 μοναχική φιγούρα περιμένει  ταξιδιώτες

Κοιτάς προσμένοντας  αγέννητες ψυχές

 Δεν ήθελες να φύγει

Οι φήμες  για την πιθανή καταστροφή

δε σε άφηναν να το ζητήσεις

Δεν ήθελε να φύγει

αποφάσισε εν βρασμώ ψυχής

Χρόνια μετά άνοιξες το φιλιντρίνι

είδες νά ‘ρχονται σε σένα

κείνα τα αποδημητικά πουλιά ,

να σε κοιτούν στα μάτια

ζητώντας να σου ζωγραφίσουν τα όνειρα

....είπες "είμαι ξένος για όλους , απόκληρος "
  μια αγκαλιά άνοιξε δίχως δεύτερη σκέψη ....

Χρόνια μετά (τί )(ότι)σου  μεινε ;

έριξες στην πυρά του Αη Γιάννη  

την ψυχή σου μπας και λυτρωθείς
ντυμένος την φορεσιά του τόπου σου  

Μου λείπει η μορφή σου, τη ζωή μου  να φωτίζει

 μέρα  τελευταία του έκτου του δυο χιλιάδες δώδεκα




 

Απουσίες

χείλη σφιχτοδεμένα δεν μπόρεσαν να πουν

χρώματα βιολετιά- χρώματα πορτοκαλιά

αυτόχειρες στο πληκτρολόγιο

κάποιου μεταμεσονύχτιου ενστίκτου

που φώτισαν του νου την ομίχλη

ίσαμε να εγκυμονήσει επερχόμενες απουσίες

Αι να χαθεις παλιο βλαμμενε!! Ψυχακια , ξεδιαντρωπε !Σκατα ανθρωπε.!
 

Ρωτώ τα κύματα που άνοιξαν την αγκάλη τους νωρίς νωρίς στα ξεχασμένα νησάκια.

Πόσο πονάει η λησμονιά,  περιμένοντας ν’ ακούσεις το  σφύριγμα από ένα βαπόρι δίχως ταυτότητα,

γυρίζει ο χρόνος σαν περιμένεις να φανούν τα όνειρά σου...

Χάνεται μέσα σου ένα κύμα ξεχνάς σαν στεγνώνει στην πληγή  η αλμύρα...

Ανασαίνει ,δεν ζει. Ταξιδευτές  και  ταξιδιώτες μια ρυτίδα ένα χαμόγελο ίσως κι ένα μικρό δάκρυ στο δρόμο τους…..

Ε(λ)πίζώ (με) σ(το)ν καλοκαιρινό αγέρι μαζί του να με πάρει

(Σ)τα σοκάκια που στριφογυρνάει να με φέρει

Τα μαλλιά σου ν ανακατώσει, τα ρούχα σου να ξεσηκώσει

Και καθώς θα γείρει η ψυχή αποκαμωμένη,

Τις κλειδαμπαρωμένες πόρτες σου ν ανοίξει η τρελλή καρδιά

Έτσι όπως έρχεσαι εσύ

Στα όνειρά μου σαν χαδι παιδί του ανέμου

Μυρίζεις βρεγμένη άμμο και ιώδιο μέχρι οι πρώτες αχτίνες της αυγής

Να διαλύσουν την άχλη του ονείρου.

Ω!!! Θεέ μου!

Το λουλούδι μας,   το έφερε μικρό σποράκι ,

 ενα κύμα της θάλασσας

σε ένα πορτοκαλί όνειρο

Κι εκείνο ρίζωσε δειλά δειλά

φύτρωσε σε δύσκολες εποχές

ξεπήδισε μέσα απ’ τα χαλάσματα  

Σε απόσταση αφαλείας το φροντίζαμε κι δυο

Έτσι μου είπες  " εικοσιτρείς αιώνες "

Κρυφά το ποτίζαμε τα βράδυα με τη σκέψη

το ξεβοτανίζαμε  να μην το ενοχλούν τα ζιζάνια,

στα πετρώματα

άνθισε

Προσπάθησαν πολύ να το ποδοπατήσουν

Εκείνο άλλοτε λυγιζε , άλλοτε μαραινόταν

Ήταν η πιό δύσκολη συντήριση κήπου.

Είκοσι και πλέον χρόνια

Το σκάλιζα κρυφά

Του μιλούσα

Το τελευταίο χρόνο φόυντωσε κι ήταν έτοιμο

Να δώσει εκείνο τον καρπό τον μοναδικό

Σήμερα μέσα στα δευτερόλεπτα

Στις ώρες τις αναμονής

Σε είδα να χάνεσαι

Αναρωτήθηκα γιατί;

Κατάλαβα , η σκληρή μπότα του απρόσεχτου διαβάτη

Το τσαλαπάτισε

Μα εγώ τώρα θα μεινω εδώ

Για πάντα στο μπουγάζι που μου έμαθες

Να σου τραγουδώ

Μικρό μου μοσχολούλουδο

Θα σε θυμάμαι πάντα.

Στου μυαλού μου τους χάτρες
στα καλντερίμια του νησιού 
στις , λεωφόρους,
στην προβλήτα
που τα  φορτωμένα επιβάτες πλοία
κινούσαν στις οχτώ για τις Κυκλάδες

Στο σοκάκι που σε είδα τελευταία φορά
του παλιού σπιτιού μου η γειιτονιά

σε ένα λόφο πάνω
στο ναό της ,
τη θάλασσα σου χάρισα
να υφαίνεις πάνω της όνειρα
Κι ευχές της νέας μέρας

τελευταία μέρα του Μαγιού , ταξίδι κάνω σε ένα χάρτη ανύπαρκτο

Σε ωκεανό  ουτοπικό ,σε μέρες με φως ,σε νύχτες πανσέληνες ,

Αν-ύπαρκτες ,

 μιλώντας κουβεντιάζοντας με ένα life ring  για τις ναυαγισμένες ψυχές

Kalhnyxta zwh

ανθίζουν στον ήχο σου όλα τα περιβόλια

ax να τα περπατούσα μαζί σου !

Moυ επιτρέπεις να εισχωρώ  στα όνειρά σου ,

να κυοφορώ τις ανάμνησεις σου ,

να στέκομαι στο πρεβαζι των χειλιών σου, μόνο ,

.......

να αφουγκραζομαι  το χτύπο της καρδιάς σου Θέλω.!

ανάμνησης  ελπίδα

Τζάμι ανάσα και  ύπαρξή μου

Τόπος λατρείας

Βροχή και βράχος,  

εκει ακουμπώ τα χείλη μου

Ψιθυρίζοντας το όνομά σου

τις λέξεις μου,τις λέξεις σου

μαζεύω στην καρδιά μου

ότι τόλμησες να αφήσεις

 
un regalo precioso de mi cyberamiga María del Carmen y de su blog lleno de ternura .
Para ti María comparto este video con musica de Manos Jatzidakis

Amistad

Flores colores olores Luz del Apolo en ese Domingo soleado

Para  Lagatacoqueta

Υπάρχει ένα πορτοκαλί **απόγευμα μοιάζει με ηλιοτρόπιο σε κάμπο της Ανδαλουσίας , στο μέσον του στήθους  στάθηκε σαν αδιάκοπος πόνος στην αναμονή,και μια μαυρη πέτρα απειλητική αδιάκοπα οδηγεί στο σκοτάδι ή ιχνογραφεί την αυγή στη νέα μέρα κι εγώ στη μέση
"Σε περιμένω εδώ, σαν στρατιωτάκι ακούνητο κι αγέλαστο σαν ηλιοτρόπιο σε απότιστο λιβάδι."*

*Μαρία Νικολάου -Η απουσία σου
** Το πορτοκαλί το πορτοκάλι

Antonia by charlie Mackesy

Ακόμα και τούτο …τότε που...ο άνεμος λιγωμένος κατάφερνε να φθάνει εδώ και μου έδειχνε που αρχίζουν και που τελειώνουν οι αστερισμοί, που αρχίζουν και που τελειώνουν οι ευχές....κι ανοίγα το φιλιστρίνι στη νυχτιά, στου χάρτη τα μυστικά περάσματα,σε ανάσες αόρατες.....αιώνες πριν…στις στιγμές που κέντησαν μέσα μου ... που δεν ξεχασα... γεμάτες από ελάχιστες ματιές... ...κρυμμέναχαμόγελα... πίασιμο του χεριού κλεφτά ...

Τότες που την αλήθεια σου δεν ομολογούσες.... και φτάσαμε εδώ .... να είμαστε ένοχοι για κάtι που δεν έγινε ....να απολογούμαι...σε μένα ...

"Είναι το δικό μου στοίχημα να περισώσω ότι συντάραξε την πορεία μου να πλέκω με χρώματα φωτιάς, με το θυμικό να στάζει γεγονότα τότε που τα όνειρα έπαιρναν σάρκα, όταν κυριολεκτικά η λαλιά δεν μπορούσε ν' αρθρώσει" ....στην σφικτή αγκαλιά του δειλινού...έκαιγαν τα κύτταρα στο φως...βουτούσαν στο γαλάζιο κι έσμιγαν...κάπου εκεί στου μπουγαζιού το  έβγα".

\" Το βιντεο έχει πέσει επειδη παρεβαινε το νομο περιπνευματικων δικαιωμάτων"

και ύστερα .... αρνηθηκες τρεις  φορές, τις ευχές τα μάτια.... τα χαμογελα ... τα μυστικά περάσματα .... Γιατί μωρέ; γιατί;Αι να χαθεις παλιο βλαμμενε!! Ψυχακια , ξεδιαντρωπε !Σκατα ανθρωπε.!